Ik zit hier in het internet.

Het staat vol met letters en woorden.

Maar die woorden vertellen me vandaag niets.

De woorden klinken leeg. Het is heel stil.

Ook vele vriendjes waren stil.

Ik weet waarom, maar begrijp het niet.

Ik leer, ik speel en lach.

Maar in mijn hoofd, zit een traan.

Wat ik liefst wil, is een knuffel.

Ik weet niet waarom.

Maar ik voel het.

Als ik mama of papa zie wil ik die knuffel.

En vertel ik het hen.

Misschien verdwijnt die traan dan.

Webbie.